Monika Mostowik – socjolożka, autorka powieści Wyrzuty (Prószyński i S-ka 2007) oraz zbiorów opowiadań: Histeryjki o May (Prószyński i S-ka 2008), Akrobatki (Prószyński i S-ka 2006), taka ładna (Portret 2004). Stypendystka miasta Krakowa w dziedzinie literatury (2003). Laureatka ponad dwudziestu ogólnopolskich konkursów literackich, autorka tomów poetyckich: jeszcze mnie nie ma wcale…. (1995) oraz Weź mnie w garść (2005). Scenarzystka (studia w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej w Łodzi), stypendystka Funduszu Scenariuszowego Stowarzyszenia Filmowców Polskich i TVP S.A. im. Andrzeja Munka (2004) za projekt Urodziny pod opieką artystyczną Roberta Glińskiego, oraz Państwowego Instytutu Sztuki Filmowej (2006) za projekt Ból głowy; nagrodzona w międzynarodowym konkursie scenariuszowym Interscenario 2009, laureatka konkursu na scenariusz filmu krótkometrażowego (MOS Gorzów Wielkopolski 2004).

Histeryjki o May to cykl opowiadań albo jedno opowiadanie w trzech odsłonach; czytelnik może uwierzyć narratorowi, może się zgodzić z tymi, którzy mieli okazję poznać May, może też posłuchać jej samej. To opowiadania o May, która jest zbyt prawdziwa, żeby mogła być piękna.

Z rąk do rąk

(fragment opowiadania z tomu: Histeryjki o May)

Ostatnio kiedy chciałem się z nią zobaczyć (albo raczej ją zobaczyć), znów była w szpitalu. Uwielbiała spędzać tam czas. Mówiła, że zawsze tam jest coś do roboty, zawsze znajdzie się ktoś, komu będzie potrzebna jej pomoc, zupełnie jakby w domu nie miała nic do roboty, jakby mi nie była wcale potrzebna. Ja przecież czułem jej obecność, a ona mogła sobie w tym samym czasie być myślami, gdziekolwiek chciała, to mi wystarczało. Może chciałem zbyt wiele. Kiedy chorowała, miałem pretensje, że z tym nie walczyła, że wolała mieszkać w szpitalu. Nie mogłem zrozumieć, jak wytrzymuje te pobudki o szóstej rano, kiedy ktoś wciska ci termometr do ucha i pyta, czy był stolec. Nie wierzyłem w jej chorobę, wydawało mi się, że to rodzaj ucieczki, ukarania mnie, zmuszenia do większej uwagi, a ja naprawdę nie mogłem znieść jej pokłutych nadgarstków i wypadających włosów. Kiedyś była piękna, a nagle to wszystko zaczęło się marnować. Nie mogłem jej nawet przynosić kwiatów, zupełnie już do niej nie pasowały czerwone róże.

Anna Marchewka – ur. w 1978 r., literaturoznawczyni, krytyczka literacka. Publikuje w „Lampie”, „Zadrze”, „Tygodniku Powszechnym”, pracuje w „Czytelni” TVP Kultura, współpracuje z Centrum Studiów Humanistycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego.

***

Kamila Pawluś – poetka, tłumaczka, redaktorka. Absolwentka MISH-u. Laureatka nagrody głównej Ogólnopolskiego Konkursu na Debiutancką Książkę Poetycką, organizowanego przez Kwartalnik Kulturalny „Opcje”.Teksty literackie publikowała w „Tekstualiach”, „Czasie Kultury” „RED.”, „Wyspie”, „Portrecie”, „Tyglu Kultury”, „Pro Arte” oraz w Śląskiej Strefie Gender.

gwiazdozbiór Ryb

nic wielkiego — dwie ryby, które się mijają.

z jednej strony: mięsiste wargi i sześć estetycznych wąsików, które wędrują,

otwierając wilgotne zakamarki dna.

z drugiej: klin, płaski łeb, ciało w żałobie, płetwy jak

przedłużenie wodorostów.

kiedyś — jednym słowem: ryba i gwiazda, dusza i ryba.

na północnym niebie szukano znaków od tych, co minęli.

zostawili kości — w dolinie Indusu, za czasów Harappy.

dawno zapomniano. podobnie jak o tym, że jedna

— cień drugiej

jak mówiła gnoza.

Alina Świeściak – redaktor naczelna kwartalnika kulturalnego „Opcje”, adiunkt w Zakładzie Literatury Współczesnej na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu śląskiego. Zajmuje się polską poezją najnowszą. Autorka książki Przemiany poetyki Ryszarda Krynickiego (Universitas 2003). Studia, eseje, teksty krytycznoliterackie i recenzje publikowała w „Tekstach Drugich”, „ResPublice”, „FA-arcie” oraz w innych czasopismach kulturalnych i tomach zbiorowych. Wkrótce w Universitasie ukaże się jej monografia na temat melancholii w polskiej poezji po roku 1989.